Periler, kalbim ve sen...

Canimsin...
Bugun kapi calip da actigimda, kucuk perilerin getirdigi  o kocaman paket... kalbimde oyle guzel kelebekler ucurdu ki...
ne kelimeler yeter, ne lisanlar...
cok seviyorum seni...cok!
:-)))
Esra

Kelebekler ucarsa...

Postaci kapiyi calar iki defa... Elimde oyun hamuru, ustumde unlu elbisem, pesimde merakli bir peri... Kapinin diger tarafinda ise kocaman bir paket... Isiklar sacan...

Sevgi getirmis bugun bana, postacim... Umut getirmis... Iki tatli penguen, getirmis... Biri bana... Biri perime...

Ask getirmis bugun bana, postacim... Dostluk getirmis... Iki kocaman kelebek getirmis... Biri bana... Biri dostuma... Canima...

Cocuklarindan Sana Saygi...

Bir cocuk, bin cocuk...
Tutmak elinden, yurumek yan yana... ayni umuda...
Guven dolu bir el, sevgi dolu bir kalp, adanmis bir omur...

Bugun... 23 Nisan'a bir hafta kala...
Elimi yine tutsan keske...
Yurusem seninle umut dolu gelecege...
Sen... Ulu onderim...
Ozluyorum seni...
Cok...
................................................
Archi*Sugar

Tesekkurler Oyku

Ataturk icin diger yazilarim:
23 Nisan 2008
Ataturk'e Mektup

Cocuklarla Yeni Bir Aktivite

Buyuyorum Egleniyorum Ogreniyorum (B.E.O.) aktiviteleri, 2008 Nisan ayindan bu yana Montessori mail grubu uyelerinin ortaya cikarttigi ve yuruttugu bir fikirdir. Her iki haftada bir degisen konularda cocuklarimizla yapacagimiz aktiviteleri icermektedir.

Yapilacak aktiviteler, cocugun gelisimine faydali olacak, bedensel ve/veya zihinsel calisma gerektirecek aktiviteler olursa cok daha faydali olacaktir. Aktiviteyi herkes uygulayabilir. Grup uyeligi gerekmemektedir. Yapilan aktivite kisilerin kendi bloglarinda ve/veya Montessori blogunda yayinlanacaktir. Blogu olmayanlar, eger aktivitelerinin yayinlanmasini istiyorsa, o hafta yaptiklari aktiviteyi detaylariyla anlatan bir yazi ve en az iki fotografi (yuzlerin gorunmesi gerekmiyor) montessori@archisugar.com adresine gonderirlerse Montessori blogundan yapan kisinin ismi/takma ismi ile yayinlanacaktir.

Daha once yapilmis olan aktivitelerden fikir almak ve incelemek isterseniz Montessori Blogumuzu ziyaret edebilirsiniz: http://montessoriegitimi.blogspot.com/

* Banner: Blogunuza aktivitemizin banner'ini eklemek isterseniz asagidaki kodu kullanabilirsiniz:

<br /> <div align="center"><a href="http://www.archisugar.com/2008/04/cocuklarla-yeni-bir-aktivite.html" target="_blank"><img border="0" alt="Büyüyorum Eðleniyorum Ögreniyorum" width="160" src="http://www.pi.web.tr/wp-content/themes/fspring/images/BEO/beo4.jpg" height="170"/></a></div>

Herkese iyi calismalar dilerim.

Sevgiler
Esra S.B.

Kelime Oyunlari: "SIR"

Bir kucuk fabl
...............................
KUNDUZUN SIRRI

Genc guzel bir ceylan ile dostu kunduz ormanda yuruyorlarmis. Aralarindaki yas farkina ragmen yillardir ayrilmayan iki dost olmanin zevkini cikariyorlarmis. Gol kenarina gelince durmus, su icmek ve dinlenmek icin mola vermisler. Dosluklari ta ceylanin dogumuna kadar gidiyormus. Annesi kucuk ceylani dogururken olmus, son nefesini vermeden once de yavrusunu ormanin diger yardimsever hayvanlarina emanet etmis. Kunduz ise o gun ceylanin annesine verdigi sozu asla bozmamis, her yardima ihtiyaci oldugunda yaninda bulunmus. Simdi ise, her zamandan daha cok yardim gerektigini farkindaymis kunduz.

Dun yine kurt amcalar bana yiyecek verdi, demis kucuk ceylan heyecanla.

Tum temkinlerine ragmen ceylanin yine o kurtlarla gorustugunu, onlardan yiyecek aldigini duymak, kunduzu sasirttigi kadar da uzmus.

Ben sana kac kere kurtlardan yiyecek alma dedim? Onlar kurt! Iyi gorunduklerine bakma, seni yalamadan yutarlar!

Hayir! demis ceylan. Onlar bana yardim ediyor! Hem biliyor musun, bana ozgurlugumu vereceklermis. Ben artik ozgur olacakmisim!
Iste bunu duyan kunduzun, tepesi atmis! O ana kadar korudugu sessizligini bozmanin artik zamani oldugunu fark etmis. Ozgurluk mu? Ozgurluk? Sinirine hakim olmaya calisarak sesini alcaltmis ve babacan bir tavirla,

Sana bir sir verecegim, demis kunduz. Cok heyecanlanmis kucuk ceylan. Kunduza iyice sokulmus, kucuk kulaklarini diklestirmis, merakla beklemeye baslamis. Cok severmis sirlari. Hele kunduz gibi bilge birinin agzindan cikanlari.

Dinle beni demis kunduz.

Sen, bir ceylansin. Ceylanlar zaten ozgur dogar. Sen de ozgursun. Tum bu orman, baskalarina zarar vermedigin surece senin ozgurluk alanin zaten.

Yillar once boyle degildi. Bizler de esirdik. Ne yapacagimizi bilemezdik. Ormanimizda komsu ormanin hayvanlarinin sozu gecerdi. Nereden su icecegimizi, hangi magarada uyuyacagimizi, kimlerle konusacagimizi bile onlar belirlerdi.

Cok sasirmis yavru ceylan. Bu hikayeyi ilk defa duyuyormus. Pur dikkat kunduzu dinlemeye devam etmis. eeee sonra?

Sonra icimizden biri, bir panter, bizleri topladi. "Boyle olmaz" dedi, "buna bir son vermeliyiz. Ozgur olmaliyiz". Zor bir donemdi hepimiz icin. Elimizde ne varsa komsu ormandakiler almisti, actik, susuzduk ama ozgurlugumuz icin savastik. Sonunda da basardik. Ben de sen de ozguruz simdi.

Degil kurt, kim gelirse gelsin, zaten ozgur olan seni, ozgur yapamaz. Kanma onlara. Sen, onlarin yiyecegisin. Seni besleyip etlenmeni, sana vaatler verip yanlarina gitmeni bekliyorlar. Kanma... Kimselere kanma.

Peki nasil hissedicem ben ozgur oldugumu? diye masumca sormus kucuk ceylan.

Gulumsemis kunduz; ozgurlugunu mu hissetmek istiyorsun? Cok kolay. Ozgurlugun kosmanda gizli. Hemen simdi kos, kucuk ceylan, kos. Uzun bacaklarinin yettigi yere kadar, ruzgari pesine takip, kos. Tum gucunle ac bacaklarini, arkana bakmadan kos. Gidebildigin yere kadar kos.

Sen coktandir ozgursun... Ozgur dogdun, ozgur oleceksin!
Archi*Sugar

Kelime oyununa katilanlar. Kelime: SIR
.........................................................................
Archisugar'in Kelime Oyunlari:
Insan - Insanlik
Hata ve Affetmek
Hazirlik
Duvar - 1
Duvar - 2
Bahar - Cemre - Cilek
Ayna

Mutlulugun Resmi

Sevgili K.I.S.D., benim icin mutlulugun resminin ne oldugunu ogrenmek istemis. Iki gundur sabah aksam dusunuyor, resimlere bakiyorum. Cok zor bir soru oldu bu benim icin. O kadar cok ki benim icin mutlulugun resmi. Ailemle topluca bir resim, mezuniyet resmim, dugun fotografim, kizimla yuzlerce fotograf, hatta annemin kucagindaki 2 gunluk resmim bile benim icin mutlulugun resmidir.

Ancak, bir fotograf var ki digerlerinden tamamen farkli, digerlerinden cok daha eski, digerlerinden anlamca daha derin ve diger fotograflarin var olmalarinin sebebidir.

Kardesimin odasinda, tam yataginin karsisinda hergun gordugu bir fotograftir, bu. Eski bej rengi bir cercevenin icinde, siyah beyaz, hafifce gulumseyen genc tatli bir ciftin resmidir. Resimdeki bayan, film aktristlerini animsatir. Uzerinde bej rengi guzel bir tayyor, boynunda ise tayyorunun cizgilerinin rengi ile uyumlu bir kurdele vardir. Yanindaki bey ise koyu renk bir takim elbise giymektedir. Henuz yeni 30lu yaslarini bitirmis, saclari yeni kirlasmaya baslamistir. Cift, baslarini hafifce birbirlerine dogru egmislerdir. Mutluluk gozlerinden okunsa da anlasilamayan bir huzun de yok degildir.

Bu fotograf, arkasindaki yaziya gore 25.10.1948, Pazartesi gunu cekilmis. Tam 59 sene once. O gun evlenmis, dunyada gordugum tanidigim en uyumlu, en iyi anlasan ve en mutlu cift...

Anneannem ile dedem.

Kucuk yasta, dogdugu Yanya'dan (Yunanistan) iki kardesi ve dayisi ile Istanbul'a gelen tam bir beyefendi, hayatinin askini Izmir'de guzeller guzeli bir genc kizda buluyor. Evlenmelerine 40 gun kala ise dedemin cok sevdigi kucuk erkek kardesi beklenmedik bir sekilde 30lu yaslarinda vefat ediyor. Dedemin yuzundeki o gizli huzunun sebebi de, bu.

Ben, paylasmayi, yardimlasmayi, hosgoruyu ve sevgiyi dedemle anneannemin iliskisinde tanidim. Gercek saygiyi, dayanismayi, aile ici mutlulugu onlarla ogrendim. Takim elbisesiz ve sapkasiz sokaga asla cikmayan dedem tam bir Istanbul beyefendisiydi. Evde, anneanneme her konuda yardim ederdi. Esine ve kizlarina bir kiloluk dahi paket tasitmaz, tam 5 lisan konusur, dunyayi gezmis oldugundan sevdigi Avrupa sehirlerinden bahseder, notlarini kendi aciklamasiyla daha pratik oldugundan eski Turkce alir, anneanneme Melahatim diye hitap ederdi.

Bir tek gun dahi birbirlerine seslerini yukseltmemisler, ayni fikirde olmadiklari konularda bile mutlaka bir orta yol bulmuslar, gelecek icin ortak planlar yapip iki kizlarini da en iyi okullarda okutup birini avukat digerini ise iki universite mezunu bir ressam yapmislar, emeklilik donemlerini ise cok sevdikleri iki torunlari ile gecirmenin zevkini tatmislardir.

20 sene once soguk bir subat aksaminda 4 ay mucadele etmesine ragmen kansere yenik dustu canim dedem. Beni yalniz biraktin, ben sensiz ne yapacagim diye gunlerce gozlerinden goz yasi eksik olmayan anneannemin ise bugun hala sevgili esinin adi gectiginde gozleri dolar. Onun ne kadar iyi bir insan oldugunu, Avrupa'dan o zamanlar ulkemizde olmayan seyleri ne zevkle ailesine getirdigini, ailece gezdikleri ulkeleri, sehirleri, cocuklarina olan duskunlugunu, kendisine karsi nasil anlayisli ve sevgi dolu oldugunu, simdiki insanlarin ise artik oyle olmadigini anlatir. Son 20 senedir ondan bahsetmedigi gun yok kadar azdir. Son dort senedir de konusmalarinin sonunda ekler: Senin kocani da ona cok benzetiyorum.

Bu son sozu ruhumu oksar. Dogru secim yaptigimi bilir, kendimiz icin onlar gibi mutluluk ve saygiyla dolu, yillarca suren bir beraberlik dilerim.

Mutlulugun resmi, dedemle anneannemin evlendigi gunku fotograftir benim icin. Herseyin baslangici, var olmamizin sebebi, sevginin ve sayginin belgesi olan fotograf....

25.10.1948, Pazartesi - Izmir

(Fotograftan fotograf cektigim icin biraz bulanik)

Acaba sevgili Oyku icin mutlulugun resmi nedir?